புராணங்கள் மற்றும் தமிழகத்தின் வரலாற்று இணைநிலை

இந்திய நாகரிகத்தின் ஆன்மிக வரலாற்றைச் சொல்லும் முக்கிய நூல்களில் ஒன்று புராணங்கள். இவை வேதங்களுக்குப் பிறகு வந்த, மக்களின் வாழ்க்கை, மதம், யுக சுழற்சிகள், அவதாரங்கள் ஆகியவற்றை எளிதாக விளக்கும் கதை வடிவ நூல்கள்.

பெரும்பாலான புராணங்களை வேத வியாசர் தொகுத்தார் எனக் கூறப்படுகிறது.

இவை கிமு 500 முதல் கிபி 1000 வரை பல கட்டங்களாக எழுதப்பட்டு வளர்ந்தன.

இந்த ஆயிரம் ஆண்டுகளில் வடஇந்தியாவில் புராணங்கள் உருவாகிக் கொண்டிருந்தபோது, தென்னிந்தியாவின் தமிழகம் பெரும் அரசியல், இலக்கிய, ஆன்மிக வளர்ச்சியை அனுபவித்தது.

இரண்டையும் இணைத்துப் பார்க்கும்போது, பண்டைய இந்திய நாகரிகத்தின் முழுமையான படிமம் வெளிப்படும்.

கிமு 500 – கிபி 300 : சங்ககாலம் மற்றும் புராணங்களின் ஆரம்பம்

இந்தக் காலத்தில் வடஇந்தியாவில் புராணக் கதைகள் வாய்மொழியாக பரவிக் கொண்டிருந்தன. சமுதாயம் வேதங்களிலிருந்து மக்கள் வாழ்க்கை நோக்கமாக மாறிய காலம்.

தமிழகத்தில் இதே சமயத்தில்:

• சேரர், சோழர், பாண்டியர் ஆட்சி செய்தனர்.
• மதுரை, உரையூர், வஞ்சிநகர் போன்ற நகரங்கள் வளர்ந்தன. 
• அகநானூறு, புறநானூறு, பதிற்றுப்பத்து போன்ற சங்க இலக்கியங்கள் எழுந்தன. 
• கவிஞர்கள் இயற்கை, காதல், வீரம், அரசன் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்ட கவிதைகள் படைத்தனர்.

இந்தக் காலம் தமிழ் மொழி, இலக்கியம், கலாச்சாரம் செழித்து வளர்ந்த முதற்பெரும் யுகம் ஆகும். வடத்தில் உருவான புராணக் கதைகளும், தென்னில் எழுதப்பட்ட சங்க இலக்கியங்களும் இரண்டும் மனித வாழ்க்கையை மையமாகக் கொண்டவை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

புராணங்களில் விவரிக்கப்பட்ட விஷ்ணுவின் அவதாரங்கள், தர்மம், உலகச் சுழற்சி போன்ற கருத்துகள் தமிழகக் கோவில்களின் சிற்பங்களிலும் காணப்படுகின்றன. இதனால் வடக்கும் தெற்கும் ஆன்மிகக் கலாச்சாரத்தை பரிமாறிக் கொண்டன.

கிபி 600 – 900 : பக்தி இயக்கம் மற்றும் பாகவத காலம்

இந்தக் காலத்தில் வடஇந்தியாவில் பாகவத புராணம், ஸ்கந்த புராணம், லிங்க புராணம் போன்றவை எழுதப்பட்டன.
இவை விஷ்ணு, சிவ வழிபாட்டை மையமாகக் கொண்ட பக்தி நூல்களாகும்.

தமிழகத்தில் அதே சமயம்:

• நாயன்மார்கள், ஆழ்வார்கள் எழுச்சி பெற்றனர்.
• தேவரம், திருவாசகம், நாலாயிர திவ்யபிரபந்தம் ஆகியவை தோன்றின.
• மக்களிடம் தர்மம், அன்பு, பக்தி ஆகியவை பரவியன.
• சைவம், வைணவம் இரண்டும் ஒன்றோடொன்று இணைந்து, தமிழகத்தில் பக்தி இயக்கம் வேரூன்றியது.

இதன் மூலம் வட இந்திய புராணங்கள் கூறிய பக்தி தத்துவம், தமிழில் பாட்டாக, உணர்வாக, வாழ்க்கையாக வெளிப்பட்டது.

கிபி 900 – 1000 : சோழர் பேரரசு மற்றும் புராணங்களின் இறுதி வடிவம்

இந்தக் காலம் வட இந்தியாவில் அக்னி புராணம், ப்ரம்மாண்ட புராணம் போன்ற நூல்கள் இறுதி வடிவம் பெற்றது.
புராணங்களில் உலகச் சுழற்சி, கல்கி அவதாரம், தர்ம நாசம், மறுபிறப்பு ஆகிய கருத்துகள் வலுப்பெற்றன.

தமிழகத்தில் இதே நேரத்தில்:

• சோழர் பேரரசு எழுச்சி பெற்றது.
• விஜயாலய சோழன், அதித்ய சோழன், பராந்தக சோழன் ஆகியோர் ஆட்சியில் கலை, கல்வி, மதம் செழித்தது.
• கோவில் கட்டிடங்கள், கலைச்சிற்பங்கள், வேத பாடசாலைகள் உருவாயின.
• மதுரை, காஞ்சி, திருச்சி ஆகியவை கல்வி மையங்களாக வளர்ந்தன.

இந்தக் காலம் தமிழ்நாட்டின் “பெரிய நாகரிக மறுபிறப்புக் காலம்” எனச் சொல்லலாம்.
வட இந்திய புராணங்கள் சொன்ன “தர்மம் மீண்டும் எழுச்சி பெறும்” கருத்து,
தமிழகத்தில் நிஜமாக நடந்தது.

புராணங்கள் எழுதப்பட்ட வட இந்திய காலம்,தமிழகத்தில் பக்தி, இலக்கியம், கலை ஆகியவற்றின் பொற்காலமாக இருந்தது.

வட இந்தியா தத்துவத்தை உருவாக்கியபோது, தமிழகம் அதை வாழ்வாக மாற்றியது. இரண்டும் சேர்ந்து இந்திய ஆன்மிக நாகரிகத்தின் இரு பக்கங்கள் ஆனது.

புராணங்கள் சொல்லும் தர்ம சுழற்சி, அவதாரம், பக்தி ஆகிய கருத்துகள் தமிழ் இலக்கியத்திலும், கோவில்களிலும், மக்களின் நம்பிக்கையிலும் நன்கு பதிந்துள்ளன.

அதனால், புராணங்களின் காலம் என்பது, தமிழ்நாட்டின் கலாச்சார மறுமலர்ச்சியின் பொற்காலமும் ஆகும்.